براي رفتن به كوه و دامان طبيعت و استفاده از امكانات تفريحي توچال بايد ساعت 5 يا 6 صبح از خواب بيدار بشي و وسايل را آماده كني.   اگه ماشين داري بايد هزينه استرلاك و بنزين و پول پاركينگ غيره را متقبل بشي . اگر ماشين هم نداري  كرايه ماشين و كنار خيابون ايستادن و غيره .  همت داشته باشي  تا ايستگاه 2 پياده بري و عرق بريزي بعد 3500 تومان بدي از ايستگاه 2 بري تا ايستگاه 5    اونجا آب معدني 200 توماني را بخري 500 تومان و يك چاي و خرما برات تمام بشه 1500 تومان   اعتراض هم  بكني  فروشنده بگه مجبور نيستي بخوري و حس كني اگه ادامه  بدي كتك هم خوردي . خلاصه . بعدش  هم باز 3500 تومان بدي  از ايستگاه 5 بر گردي ايستگاه 2 و پياده روي تا پاركينگ و برگشتن و خستگي و كوفتگي  . با يك حساب سر انگشتي  مي بيني يه كوه رفتن و ورزش كردن و تفريح برات 13 الي 15 هزار تومان آب ميخوره

وقتي فكر ميكني  پرداختن اين پول  براي يك كارمند يا كارگر  كمي تا قسمتي سخته  چه برسه به اون جوون بدبخت  كه بايد در طول هفته  با  التماس از پدر  مادر پول تو جيبي بگيره

وقتي يادت مي اد  كه خريدن يك بسته كراك فقط نياز به 2هزار تومان دارد  و هر وقت هم نياز باشه  احتياج نيست از خانه خارج بشي  فقط كافيه زنگ بزني  طرف بياد در خونه ات و با احترام تقديم بكنه و تازه حاضره تخفيف هم بده  چاي و خرما هم برات زير 100 تومان بي افته  بجاي آب معدني گرم 500 توماني هم  آب يخ كنارت باشه .........

شايد طفلي جونا حق دارند بجاي كوه  ورزش و تفريح برن دنبال كراك  

اينها را نگفتم كه به جوونها بگم برن دنبال دومي نه بلكه از مسئولين ومتوليان امرخواهش كنم كه لطف كنند و منت بگذارند با اتخاذ تصميمات درست و منطقي وكارشناسي قضيه را بر عكس كنند و انشاالله هزينه ورزش كردن روز به روز كمتر و شرايط آن آسان تر گردد  

ساعت 10 صبح :زنگ در خانه بصدا در امد  من كه تازه از خواب بيدار شده بودم وهنوز توي رختخواب غلت ميزدم  با دلخوري از جام بلند شدم و به سمت در رفتم

 مجيد بود . همكارم. بعد ازسلام و احوال پرسي و تعارفات معمول گفتم :اينورا؟

گفت :اونروز توي اداره گفتي كه شما تو خونه ويدئو ندارين . اومدم  با هم بريم ويدئوي مارو بياريم چند روزي نگهداريش و چند تا فيلم ببيني

  منم كه عاشق فيلم بودم الكي يه مقدار تعارف كردم بعد گفتم:كي بريم ؟

 گفت:همين الان . سريع حاضر شدم . به اتفاق رفتيم .

 فاصله ما تو جنوب شهرتا خونه اونا در بالاي شهر( ترافيك در رفته ) يك ساعتي ميشه  درب يك خانه ويلائي مجلل و اعياني ايستاديم

 گفت :بريم داخل

گفتم:نه ديگه مزاحم نميشم من همين جا هستم تا شما بياي

گفت :تعارف نكن

منم با حسي كودكانه و يه مقدارم فضولي و كنجكاوي سريع رفتم داخل . به به چه حياطي چه باغي چه چمن و گل كاري قشنگي  باران ديشب هم براي طراوت و زيبائش كم نگذاشته بود بيشتر توي فيلمها خونه هاي اونجوري ديده بودم ظاهر خونه  كاملا نشان ميداد كه صاحب خونه وضع ماليش خوبه و به اصطلاح توپ داغونش نميكنه داخل خونه كه ديگه نگو چيدمان زيبا كيفيت عالي  هارموني چشم نواز . خلاصه همه چيز توي اون خونه براي من جالب جذاب و ديدني بود

مجيد ويدئو را آماده كرد و به من داد و من برگشتم اما احساس خوبي نداشتم  همش فكر مي كردم چرا اينقدر وضع مالي اونا خوب بود؟ چرا نبايد من يك ويدئو داشته باشم  اما  اونا از هر چيزي بي نياز باشند ؟فكر ميكردم آدم بدبختي هستم و در فقر زندگي ميكنم  و غيره و غيره

ساعت 4 بعد از ظهر همان روز :زنگ خانه به صدا در آمد و من در حالي كه ميخواستم فيلمي را درون ويدئوي قرضي قرار دهم تا اوقات خوشي را سپري كنم با بي حوصلگي به سمت در رفتم ..پسر عمه ام ايرج بود

.بعد از سلام واحوالپرسي گفت:چند روزيه ميخوام برم به مشهدي الله حسين (از همشهريامون)سر بزنم بيچاره مريض احواله فكر كردم شايد تو هم بخواي بياي اومدم دنبالت .

گفتم:يك كم حال ندارم ولي ميام .

سريع حاضر شدم و از خونه زديم بيرون . از محله ما تا مرغداري كه مشهدي الله حسين در ان كار ميكرد تقريبا يك ساعتي ميشد بعد از عبور از كوره هاي اجر پزي به كوچه خاكي كه باران ديشب حسابي ان را گل كرده بود رسيديم .بزحمت جاي پا پيدا ميكرديم اما با اين وجود كفش و دمپاي شلوارمان پر گل شد .

رفتيم داخل . بوي بد فضولات مرغي مشام ازار و پرهاي ريز مرغها معلق در فضا آلرژي زا بود

در گوشه مرغداري سنتي اتاقكي كاهگلي نقش منزلگاه سرايدار را بازي ميكرد

وارد شديم  .مشهدي الله حسين روي  رختخوابي مندرس و چرك دراز كشيده بود و دور تا دوران پر بود از كاسه و بشقاب واستكان ونعلبكي و يك پيك نيك و چند تا نايلون، كه توي يكي از انها گوجه و تخم مرغ املت شب خودنمائي ميكرد

ديواره اتاقك تا كمر كش ان نم داده بود و هر لحظه احتمال فرو ريختنش ترس به دل ادم مي انداخت  مشهدي الله حسين با همه مريضي و نا تواني بلند شد و نشست وبراي ما چاي ريخت و احوال همه را پرسيد  كلي از اوضاع واحوال  گله مند بودحال عجيبي به من دست داد و با ياداوري افكار صبح فقط از خودم خجالت كشيدم

زمانه پندي آزاده وار داد مرا 

زمانه را چو نكو بنگري همه پند است

به روز نيك كسان ،گفت:غم مخور زنهار

بسا كسا كه به روز تو آرزومند است